XXXIII Niedziela Zwykła B

"O dniu owym lub godzinie nikt nie wie..."

Przepowiednie o "końcu świata" cieszą się niesłabnącą popularnością. O ile nie zawodzi nas pamięć, przeżyliśmy już wielokrotnie zapowiedź tego zdarzenia, nawet z podaniem daty i miejsca. W obecnym klimacie powszechnego studiowania kalendarzy zamierzchłych kultur, (np. Majów), warto - jak najdalej od zwodniczych emocji - zapytać Słowa Bożego o znaczenie "Owego Dnia". Zbliżamy się do końca Roku Liturgicznego, i czytania XXXIII Niedzieli Zwykłej mówą o powtórnym przyjściu Chrystusa:

Jezus powiedział do swoich uczniów: „W owe dni, po wielkim ucisku słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku. Gwiazdy będą padać z nieba i moce na niebie zostaną wstrząśnięte. Wówczas ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłokach z wielką mocą i chwałą. ... Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec”. (Mk 13,24-32)

XXXII Niedziela Zwykła B

Bóg jedynym oparciem

"Poruszająca jest scena, jaka miała miejsce na podwórcu świątynnym, kiedy to Bóg przypatrywał się ludziom wrzucającym swe ofiary do skarbony. … Jakaś wdowa wrzuca dwa małe pieniążki - jeden grosz, a Pan mówi: "Ona wrzuciła najwięcej, wrzuciła wszystko, co miała" (Mk 12, 38-44). Możemy podziwiać jej czyn: oddała wszystko, podczas gdy bogaci dawali jedynie z tego, co im zbywało. Widzieć sam gest, to jednak za mało. Należy podkreślić, że ona oddając wszystko "skazała" się na śmierć, ponieważ nie ma już więcej pieniędzy i nie ma z czego żyć. Ona sama podcięła swój system bezpieczeństwa materialnego. - Stąd to zdumienie samego Boga: "Zaprawdę powiadam wam: Ona ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie". Niepojęta wiara tej kobiety!

XXXI Niedziela Zwykła B

Pierwsze jest: «Słuchaj...»

W centrum Liturgii Słowa XXXI Niedzieli Zwykłej znajdujemy pierwsze/największe przykazanie.

Jeden z uczonych w Piśmie zapytał Go: Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań? Jezus odpowiedział: Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz, Pan jest jedyny. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. (Mk 12, 28b-34) 

XXX Niedziela Zwykła B

"Tym głośniej wołał"

Ewangelia dzisiejsza wspomina uzdrowienie niewidomego żebraka, Bartymeusza, syna Tymeusza, który siedział przy drodze do Jerycha. Kalectwo skazało go na żebranie; żebranie postawiło go poza marginesem mieszkających w mieście. Bartymetusz nie miał wielu możliwości... w jego beznadziejnej sytuacji usłyszał o Jezusie. I więcej nawet: Jezus był w mieście. Czytając fragment Ewangelii usłyszmy determinajcę Bartymeusza:

Słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: "Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną". Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: "Synu Dawida, ulituj się nade mną". (Mk 10, 46-52) 

XXIX Niedziela Zwykła B

Dać swoje życie

Ewangelia dzisiejsza rozpoczyna się dość nietypową prośbą uczniów. Oto "Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, zbliżyli się do Jezusa i rzekli: „Nauczycielu, chcemy, ... żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twej stronie” (Mk 10,35-45).

"Dwaj synowie Zebedeusza — Jakub i Jan, którzy zabiegali o pierwsze „teki ministerialne” w królestwie Bożym, mogą być uznani za pierwszych „karierowiczów” w Kościele Jezusa Chrystusa. Zasiąść w Jego chwale — jeden po prawej, a drugi po lewej stronie — oznaczało po prostu mieć udział we władzy, a w konsekwencji także w profitach wynikających z faktu tak bliskiej przynależności do swojego Mistrza i Pana.

XXVIII Niedziela Zwykła B

...tym, którzy w dostatkach pokładają ufność

Na pytanie "pewnego człowieka", który przybiegł i upadłszy przed Panem na kolana, pytał: „Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?”, Jezus odpowiedział: „Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną”. (Mk 10, 17-30). 

To zalecenie Chrystusa nazywamy radą dobrowolnego ubóstwa. Pierwsi chrześcijanie realizowali to zalecenie radykalnie: 

Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je i przynosili pieniądze ze sprzedaży, i składali je u stóp Apostołów. (Dz 4, 32 - 35). 

XXVII Niedziela Zwykła B

Wzrastać w relacji

Dlatego to mężczyzna ... łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem. (Rdz 2,18-24)

A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela. (Mk 10,2-16)

XXVI Niedziela Zwykła B

Rewizja stanu posiadania
Liturgię XXVI Niedzieli Zwykłlej rozpoczyna opis napełnienia duchem 70-ciu starszych, by wraz z Mojżezm przewodzili ludowi. Mojżesz zgromadził wybranych i modlił się nad nimi. Dwóch jednak z nich nie było w obozie - mimo to "na nich też zstąpił duch, bo należeli do wezwanych, tylko nie przyszli do namiotu". Wtedy Jozue sprzeciwił się uznaniu tych dwóch. "Ale Mojżesz odparł: Czyż zazdrosny jesteś o mnie? Oby tak cały lud Pana prorokował, oby mu dał Pan swego ducha” (Lb 11, 25-29).

XXV Niedziela Zwykła B

Dobro poddawane próbom

Chociaż Księga Mądrości napisana była przed Chrystusem, czytając ten fragment jakbyśmy słyszeli narzekania kapłanów i uczonych w Piśmie, którzy nie przyjęli Jezusa - Jedynego Sprawiedliwego. Liturgia zaprasza nas, aby zobaczyć ten fragment z Księgi Mądrości jako proroctwo Męki Pańskiej. Słyszymy, jak Jego wrogowie skarżą się, że "Sprawiedliwy" zakwestionował ich autorytet, wyrzucając łamanie prawa Mojżesza. 

XXIV Niedziela Zwykła B

O słuchaniu

"Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem." Tymi słowami z Trzeciej Pieśni Sługi Pańskiego (Iz 50,5-9a), rozpoczyna się liturgia Słowa XXIV Niedzieli Zwykłej. Zanim przejdziemy do treści kolejnych czytań, pochylmy się na wyrażeniem "otworzył mi ucho", odkrywając jego biblijne znaczenie:

Każdego rana [Pan Bóg] pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie. (Iz 50, 4)

XXIII Niedziela Zwykła B

Effatha, to znaczy: otwórz się

W niedzielnej liturgii słowa słyszymy fragment proroctwa Izajasza o czasach mesjańskich: "Oto wasz Bóg przychodzi, by was zbawić... Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą" (Iz 35,4-7a). Zapowiedź dana przez proroka spelniła się w czasach Jezusa: "Przyprowadzili Mu głuchoniemego ... Jezus rzekł do niego: „Effatha”, to znaczy: „Otwórz się”. Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić (Mk 7,31-37).
To wyrażenie o "otwarciu ucha" przywodzi na myśl Psalm 40, w którym znajdujemy taki wiersz: "nie chciałeś ofiary krwawej ani obiaty, ale otwarłeś mi uszy...

XXII Niedziela Zwykła B

"Religijność czysta i bez skazy"

Liturgia Słowa XXII Niedzieli zwykłej podejmuje ważny temat religijności, ukazujaz napięcie między literą a duchem przepisów religijnych. Zatrzymamy się na chwilę refleksji nad "zachowywaniem przepisów", podążając za słowem niedzielnych czytań. 

Pierwsze czytanie wiedzie nas po raz kolejny na pustynię, gdzie Mojżesz wzywa Lud Boży do zachowywania prawa: "A teraz, Izraelu, słuchaj praw i nakazów, których uczę was wypełniać, abyście żyli..." (Pwt 4,1-2.6-8)

XVI Niedziela Zwykla B

Znak jedności
Liturgię słowa 16stej Niedzieli Zwykłej rozpoczyna proroctwo Jeremiasza. Zostało ono wygłoszone w czasie po uprowadzeniu do niewoli Babilońskiej. Krytyka pasterzy (powszechny w starożytnym świecie obraz króla) nie zostawia wątpliwości, kogo prorok wini za niedolę ludu: „Pan mówi: Biada pasterzom, którzy prowadzą do zguby i rozpraszają owce mojego pastwiska” (Jr 23,1-6). Sytuacja ludu nie jest jednak beznadziejna – oto Bóg zapowiada, że sam się zatroszczy o swój lud: „Ja sam zbiorę resztę swego stada ze wszystkich krajów, ... Sprowadzę je na ich pastwisko ... i nie będą się już więcej lękać ani trwożyć, ani trzeba będzie szukać którejkolwiek...”.

XV Niedziela Zwykla B

Jeśli was nie przyjmą
W Ewangelii Marka (Mk 6, 7-13) słyszymy: „Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi. I przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę...”.

Jezus nas potrzebuje, by nieść Jego słowo dokądkolwiek nas pośle. To piękne powołanie nie jest przeznaczone dla niektórych, ale jest udziałem każdego ucznia Jezusa. Okoliczności życia pokażą, w jaki sposób ma być głoszona Ewangelia. Zobaczmy też, że wśród wskazań Mistrza nie było wyraźnego polecenia, gdzie mieli się udać Apostołowie. W ich skromnym ekwipunku (laska, sandały i tylko jedna suknia – ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie) nie było mapy!

XIV Niedziela Zwykla B

Moc w słabości

Bardzo mocne słowa proroka Ezechiela (Ez 2,2-5) otwierają Liturgię Słowa 14-stej Niedzieli Zwykłej: „Synu człowieczy, posyłam cię do synów Izraela, do ludu buntowników, którzy Mi się sprzeciwiali. ... To ludzie o bezczelnych twarzach i zatwardziałych sercach ... są oni ludem opornym”. Słowa groźne i brzmiące bardzo poważnie szczególnie w odniesieniu do narodu Wybranego, który był  świadkiem ogromnej mocy Boga objawionej przy wyjściu z Egiptu. Pozostał jednak oporny na nauki Bożych poslańców i zatwardziały w niewierze.

XIII NIedziela Zwykła B

Obraz wieczności

Zdarza się, że życie stawia nas wobec sytuacji śmierci, żałoby. Pogrążonym w smutku przychodzi nam na myśl pytanie o obecność Boga w tym wydarzeniu. Kiedy bylibyśmy skłonni zamknąć żałobę bezradnym stwierdzieniem: „Bóg tak chciał”, Księga Mądrości daje piękną odpowiedź na rodzące się w sercu pytania:  

„Bóg nie uczynił śmierci i nie cieszy się ze zguby żyjących. Stworzył bowiem wszystko po to, aby było, i byty tego świata niosą zdrowie: nie ma w nich śmiercionośnego jadu ani władania Otchłani na tej ziemi” (Mdr 1,13-15;2,23-24).

XII Niedziela Zwykla B

Kimże On jest?

W pierwszym czytaniu (Hi 38,1.8-11) Bóg ukazuje się jako Pan panujący nad żywiołami, takimi jak wzburzone morze; jako ten, który przemawia z wichru. Bóg słowem określa granicę i morze jest posłuszna Jego słowu.

Ten sam obraz wraca w Ewangelii – Jezus ucisza burzę na jeziorze, okazując się Panem poskramiającym żywioły.

XI Niedziela Zwykla B

Ten, który daje wzrost (por. 1 Kor 3, 6-7)

W pierwszym czytaniu 11stej niedzieli zwykłej mamy obraz drzewa zasadzonego przez Pana, które „wypuści gałązki i wyda owoc, i … wszystko ptactwo pod nim zamieszka, wszystkie istoty skrzydlate zamieszkają w cieniu jego gałęzi” (Ez 17,22-24). Ten sam obraz wraca echem w Ewangelii św. Marka, gdy Jezus w przypowieściach naucza o Królestwie: „Królestwo Boże … wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu” (Mk 4,26-34)

X Niedziela Zwykła B

To bowiem, co widzialne, przemija, 
to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie...

Zdawało się, że naprawdę wszystko wolno powiedzieć. Wolno oskarżać, potępiać, sądzić z pozorów, projektować własne kompleksy i obawy na innych. „Uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy” uczynili tak z Jezusem: „Ma Belzebuba i przez władcę złych duchów wyrzuca złe duchy”. (Ewangelia)

Uroczystość Bożego Ciała - 7 lub 10 czerwca 2012

Krew Przymierza

Krew była (i jest nadal) ważnym symbolem. W Starym Testamencie oznaczała życie, była uważana za jego siedlisko – między innymi dlatego nie spożywano krwi zwierząt (W Księdze Kapłańskiej czytamy: Ktokolwiek spożywa jakąkolwiek krew, będzie wykluczony spośród swego ludu – Kpł 7, 27). Pierwsze czytanie liturgii Bożego Ciała (Wj 24,3-8) opisuje zawarcie przymierza, przypieczętowane rytuałem krwi: po odczytaniu warunków Przymierza Mojżesz skropił lud krwią zwierząt ofiarnych. Przelana krew była znakiem umowy silniejszej niż życie.

Ewangelia wg św. Marka (Mk 14, 12-16. 22-26) przekazuje opis ustanowienia ofiary Nowego Przymierza, przypieczętowanego Krwią Jezusa Chrystusa:

«To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana».