Niedziela Męki Pańskiej, rok A

Krew Jego na nas i na dzieci nasze

W tym roku w Niedzielę Palmową czytamy opis Męki Pańskiej według św. Mateusza (Mt 26, 14 - 27, 66) 

Niedziela Męki Pańskiej, rok C

Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią

W tym roku czytamy opis Męki naszego Pana Jezusa Chrystusa według świętego Łukasza (Łk 22, 14 – 23, 56). Zatrzymajmy się nad kilkoma fragmentami charakterystycznymi dla Trzeciej Ewangelii. 

• Zebrała się starszyzna ludu, arcykapłani i uczeni w Piśmie i kazali przyprowadzić Go przed swoją Radę.

W opisie sądu Jezusa wg. św. Łukasza "nikt - oprócz Jezusa - nie ma twarzy. Rada, która sądzi, jest anonimową, bezbarwną grupą ukrytą za pozbawionymi podmiotu czasownikami w liczbie mnogiej. Nikt nie wyróżnia się słowem czy czynem" (*).

V Niedziela Wielkiego Postu C

Pochwyceni przez Chrystusa

Wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego. Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa. (Flp 3, 8-14)

To piękne i głębokie wyznanie św. Pawła to nie tylko słowa. Apostoł potwierdził je życiem gorliwym w służbie Bożej, zakończonym męczeńską śmiercią w Rzymie. 
Kiedy patrzymy na postać św. Pawła, zadać można sobie pytanie - skąd tyle zapału, tyle niespożytej energii w pokonywaniu setek kilometrów dróg by głosić Chrystusa? Wydaje się, że nie było zakątka, do którego by nie dotarł; nie było okoliczności, które odwiodły by go od zadania głoszenia Ewangelii. Nic nie było ważniejsze od głoszenia Słowa. Taką moc ma doświadczenie spotkania z Jezusem:

pędzę ... bo zostałem pochwycony przez Chrystusa Jezusa (Flp 3, 8-14). 

II Niedziela Wielkiego Postu C, 24 II 2013

Wiara, która potrzebuje umocnienia

Bóg zawarł z Abrahamem przymierze, obiecując mu liczne potomstwo i Ziemię Kanaan:

Poleciwszy Abramowi wyjść z namiotu, rzekł: Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić; a potem dodał: Tak liczne będzie twoje potomstwo. Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za wielką zasługę. (Rdz 15, 5-12)

Abraham jest ojcem wierzących - uwierzył wbrew nadziei i wbrew powszechenemu zwyczajowi - uwierzył Bogu, którego szukał po omacku, nie mając takich źródeł objawienia, z jakich my możemy korzystać. Uwierzył bez zastrzeżeń i bez odwołania. Kiedy pomyślimy o wierze Abrahama, napełnia nas podziw dla Patriarchy, którego słusznie nazywamy naszym ojcem w wierze.

III Niedziela Adwentu C

Radujcie się w Panu

Wyśpiewuj, Córo Syjońska, podnieś radosny okrzyk, Izraelu! Ciesz się i wesel z całego serca, Córo Jeruzalem! (So 3, 14-18a) 

Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! (Flp 4, 4-7)

Odczytując powyższe fragmenty widzimy, że nie bez powodu III Niedziela Adwentu została nazwana niedzielą radości. Antyfona rozpoczynająca liturgię tej niedzieli wzywa do radości: "Gaudete"!

II Niedziela Adwentu C

Na drodze do spotkania...

Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego; każda dolina niech będzie wypełniona, każda góra i pagórek zrównane, drogi kręte niech się staną prostymi, a wyboiste drogami gładkimi. (Łk 3, 1-6)

Niedziela Męki Pańskiej, rok B

Prawdziwie, ten był Synem Bożym

Mk 14, 1 — 15, 47 - Męka i śmierć Jezusa: zapowiedziana przez ofiarę Abrahama (szukaj tutaj), prorokowana przez Izajasza (Iz 50, 4-7): "Nie zasłoniłem mej twarzy przed zniewagami i opluciem"; męka, której sam Jezus bał się w Ogrójcu...

W tym roku czytamy opis Meki Pańskiej według św. Marka. Co wyróżnia Ewangelię Marka spośród pozostałych? Zauważamy, że jest to najkrótsza z Ewangelii, napisana nie jak dzieło literackie, ale po prostu, językiem zwyczajnych ludzi, bez ciągłego sięgania do odniesień Starego Testamentu jak u Mateusza, bez barwnych opisów, jak u Łukasza... Słowem wyjątkowym dla Ewangelii Marka jest właśnie słowo "Ewangelia" - ευαγγελιον (np. 1,15; 8,35; 13,10) - używane tu wielokrotnie częściej niż u Mateusza, Łukasza i Jana razem wziętych. 

XXVIII Niedziela Zwykła A

Odpowiedzieć na Boże zaproszenie

“Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę”... (Iz 25, 6-10a) Ucztę? Jakoś tak przywykliśmy mówić o Panu Bogu tylko w kontekście uroczystych litrugii, które bardziej niż radosne i bliskie są dostojne powagą. I dobrze - taka jest liturgia. Ale dziś słyszymy proroctwo o uczcie. Właśnie tak!!! Ucztę!!! Bóg chce UCZTOWAĆ z nami! “Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, jak wielkie rzeczy Bóg przygotował”… aby podkreślić wspaniałość przygotowanego przyjęcia, prorok opisuje "ucztę z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win". Tak! Być z Bogiem to wieczne wesele, nieogarniona radość, świętowanie bez końca – gdy widzieć będziemy Jego Oblicze, kiedy “Zedrze On zasłonę, zapuszczoną na twarzy wszystkich ludów”.

Na taka ucztę jestesmy zaproszeni. Pytanie, które stawia Jezus w Ewangelii (Mt 22, 1-14), jest to: “Czy chcemy przyjść?” Jak odpowiadamy na Boże zaproszenie?

XXVII Niedziela Zwykła A

Posyła swoje sługi...
"Chcę zaśpiewać memu przyjacielowi pieśń o jego miłości ku swojej winnicy”… Dzisiejszą liturgię słowa rozpoczyna piękny, pełen emocji fragment księgi proroka Izajasza (Iz 5,1–7) zatytułowany „Pieśń o winnicy”. Gospodarz bardzo troszczył się o swoją winnicę, „okopał ją i oczyścił z kamieni… zasadził szlachetną winorośl… zbudował wieżę”. Winnica jednak nie wydała dobrego owocu. Jak zareaguje gospodarz?

XXVI Niedziela Zwykła A

Pobożne deklaracje

Pamiętamy z poprzedniej niedzieli tę myśl, że nie możemy zasłużyć sobie na zbawienie naszymi dobrymi uczynkami. Czy wobec tego nie mamy ich pełnić? Prorok Ezechiel w pierwszym czytaniu mówi (Ez 18,25–28), że to własnie czyny dają świadectwo o człowieku:  "Jeśli [kto] dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił.  A jeśli [...] postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu." 

XXV Niedziela Zwykła A

Zasłużyć na zbawienie

Przypowieść o robotnikach w winnicy (Mt 20,1–16a) wydaje się promować postawę zwlekania z podjęciem jakiejkolwiek pracy - czy to zarobkowej, czy na gruncie religii. Przecież ci, którzy przyszli późno, otrzymali jednakową zapłatę!