XX Niedziela Zwykła C

Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój?

Chrześcijaństwo, pewnie wbrew obiegowym poglądom, to religia ludzi odważnych. Często mylimy naśladowanie Jezusa z pewnego rodzaju "ułożeniem się" wobec życiowej sytuacji: "Nauczanie Kościoła promuje bycie dobrym co by się m.in objawiało w tym, że człowiek jest uprzejmy, wybaczający, łagodny, pokorny i miłosierny, a także pobożny" (1). Czasem taki obraz chrześcijan promuje szkolna katecheza, która podkreśla związek religii z wychowaniem. I pewnie jest to uzasadnione - w młodszych klasach szkoły podstawowej. Gorzej, jak nasze chrześcijaństwo pozostaje na etapie "bycia grzecznym", nie unoszenia się w absolutnie żadnej sytuacji i zachowania "świętego spokoju" ponad wszystko. Chrześcijaństwo to nie "cukierkowa, bezkonfliktowa religia posługująca się ogólnikami" (2). "Jeżeli z chrześcijaństwa robimy ciepłe kluchy, to nie wiadomo, co to w ogóle jest. ... Co to za twór?" (3).

Jezus powiedział do swoich uczniów: Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął! Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. (Łk 12, 49-53)

VI Niedziela Zwykła, rok C

Błogosławieni...

Liturgię Słowa Szóstej Niedzieli Zwykłej rozpoczyna słowo ukazujące dwie drogi, dwie życiowe postawy: jedna z nich wiedzie do błogosławieństwa, druga do przekleństwa:

Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku i który w ciele upatruje swą siłę, a od Pana odwraca swe serce. Jest on podobny do dzikiego krzaka na stepie. Nie dostrzega, gdy przychodzi szczęście. Wybiera miejsca spalone na pustyni, ziemię słoną i bezludną.

Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu, i Pan jest jego nadzieją. Jest on podobny do drzewa zasadzonego nad wodą, co swe korzenie puszcza ku strumieniowi. Nie obawia się, skoro przyjdzie upał, bo utrzyma zielone liście. (Jr 17, 5-8)

IV Niedziela Zwykła C

Miłość usuwa lęk

Fragment Ewangelii przeznaczony na 4tą Niedzielę Zwykłą jest kontynuacją opisu wydarzeń z poprzedniej niedzieli. Było to wystąpienie Jezusa w synagodze, kiedy odczytał On fragment proroctwa Izajasza: "Duch Pański nade Mną, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie..." Gdy Jezus skończył czytanie, "oczy wszytskich były w Nim utkwione" - poproszono Jezusa, aby mówił. Dziś usłyszymy, jak na naukę wygłoszoną po czytaniu zareagowali słuchacze:

W Nazarecie w synagodze, po czytaniu z proroctwa Izajasza, Jezus powiedział: Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli. ... Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwali się z miejsca, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na stok góry, na której ich miasto było zbudowane, aby Go strącić. On jednak przeszedłszy pośród nich oddalił się. (Łk 4, 21-30)

I Niedziela Adwentu C

Nabierzcie ducha i podnieście głowy 

Ewangelia Pierwszej Niedzieli Adwentu przypomina, że cały czas oczekujemy na powtórne przyjście Pana. Będzie ono poprzedzone wielkimi znakami na całej ziemi. Często czytając tę Ewangelię skupiamy nasza uwagę na potencjalnych zagrożeniach, którym trzeba będzie stawić czoła. Uchodzi naszej uwadze pełne nadziei zaproszenie: «Będą znaki ... A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie» (Łk 21, 25-28. 34-36). 

XXX Niedziela Zwykła B

"Tym głośniej wołał"

Ewangelia dzisiejsza wspomina uzdrowienie niewidomego żebraka, Bartymeusza, syna Tymeusza, który siedział przy drodze do Jerycha. Kalectwo skazało go na żebranie; żebranie postawiło go poza marginesem mieszkających w mieście. Bartymetusz nie miał wielu możliwości... w jego beznadziejnej sytuacji usłyszał o Jezusie. I więcej nawet: Jezus był w mieście. Czytając fragment Ewangelii usłyszmy determinajcę Bartymeusza:

Słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: "Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną". Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: "Synu Dawida, ulituj się nade mną". (Mk 10, 46-52) 

XVI Niedziela Zwykla B

Znak jedności
Liturgię słowa 16stej Niedzieli Zwykłej rozpoczyna proroctwo Jeremiasza. Zostało ono wygłoszone w czasie po uprowadzeniu do niewoli Babilońskiej. Krytyka pasterzy (powszechny w starożytnym świecie obraz króla) nie zostawia wątpliwości, kogo prorok wini za niedolę ludu: „Pan mówi: Biada pasterzom, którzy prowadzą do zguby i rozpraszają owce mojego pastwiska” (Jr 23,1-6). Sytuacja ludu nie jest jednak beznadziejna – oto Bóg zapowiada, że sam się zatroszczy o swój lud: „Ja sam zbiorę resztę swego stada ze wszystkich krajów, ... Sprowadzę je na ich pastwisko ... i nie będą się już więcej lękać ani trwożyć, ani trzeba będzie szukać którejkolwiek...”.

V Niedziela Wielkiego Postu B

Droga pszenicznego ziarna

Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. (J 12, 20-33)

Panie Jezu Chryste, dla nas zgodziłeś się na los ziarna pszenicy, które pada w ziemię i obumiera, by wydać plon obfity (por. J 12, 24). Zachęcasz nas, byśmy szli za Tobą tą drogą, mówiąc: "Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne" (J 12, 25).

XXII Niedziela Zwykła A

Wybierać to, co słuszne w oczach Boga...

W dzisiejszym pierwszym czytaniu (Jr 20,7–9) prorok Jeremiasz narzeka na ciężar związany ze zleconym mu przez Pana zadaniem głoszenia: "Stałem się codziennym pośmiewiskiem, wszyscy mi urągają. Albowiem ilekroć mam zabierać głos, muszę obwieszczać: „Gwałt i ruina!". Było wielu innych proroków, którzy mówili to, co łatwiej docierało do uszu słuchaczy...ci nie mieli na co narzekać, powodziło się im całkiem dobrze, byli otoczeni szacunkiem, często gościli na dworze królewskim... za jaką cenę? mówienia tylko tego, co miłe, czego oczekują zleceniodawcy... O nie, to nie Jeremiasz! Pozostając wienym swojej misji proroka Pana pokazał nam, że warto... Że drogi Boże nie prowadzą tam, gdzie łatwo i przyjemnie...