III Niedziela Wielkanocna A

Spotkanie w drodze

Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. 

• "być w drodze" - co to znaczy dla mnie: być w drodze? Nasze życie jest drogą, pielgrzymowaniem... Gdzie idziemy? Uciekamy, jak uczniowie z dzisiejszej Ewangelii?

Święto Ofiarowania Pańskiego - 2 lutego

Podwójne święto: oczyszczenia i spotkania.

Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. ... Rodzice [przynieśli] Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa (Łk 2, 22-40)

Zgodnie z przepisami Prawa każdy pierworodny syn był wyłączną własnością Boga. Rodzice przedstawiali dziecko w świątyni, oraz ofiarowali przepisany wykup. Zwyczaj ten był pamiątką wydarzeń towarzyszących Izraelitom przy wyjściu z Egiptu: 

Poświęćcie Mi wszystko pierworodne. U synów Izraela do Mnie należeć będą pierwociny łona matczynego - zarówno człowiek, jak i zwierzę. I oddasz wszelkie pierwociny łona matki dla Pana... Gdy cię syn zapyta w przyszłości: Co to oznacza? odpowiesz mu: Pan ręką mocną wywiódł nas z Egiptu, z domu niewoli. Gdy faraon wzbraniał się nas uwolnić, Pan wybił wszystko, co pierworodne w ziemi egipskiej, zarówno pierworodne z ludzi, jak i z bydła, dlatego ofiaruję dla Pana męskie pierwociny łona matki i wykupuję pierworodnego mego syna. (Wj 13, 2. 12 – 15)

Niedziela Chrztu Pańskiego

Oto mój Sługa, którego miłuję,

Wybrany mój, w którym mam upodobanie

Liturgię Słowa Niedzieli Chrztu Pańskiego rozpoczyna piękny tekst proroka Izajasza. Pierwsza Pieśń zapowiedzianego Sługi Pańskiego objawia nam Boga niezmiernie delikatnego i wytrwałego w wychodzeniu do człowieka: 

Oto mój Sługa... Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. ... Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo... (Iz 42, 1-4. 6-7)

Oktawa Bożego Narodzenia - 1 stycznia

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi

Zapatrzona w Jezusa, swego Syna -

Zatopiona w adoracji -

Niewiasto Milczenia -

Sluchająca i Posłuszna -

Wielbiąca plany Boga -

Błogosławiąca Jego Jmieniem -

Czuwająca "nad Dzieciątka snem" -

Uśmiechnięta -

Matko Boga - módl się za nami!

"Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu" (Łk 2, 16 - 21). 

Niedziela w Oktawie Narodzenia Pańskiego - Święto Świętej Rodziny: Jezusa, Maryi i Józefa

Ewangelie Dziecięctwa Jezusa

Podróż do Betlejem, aniołowie, pasterze, gwiazda i mędrcy... a potem długi i cichy czas wzrastania. Świadectwo Mateusza i Łukasza zawiera pewne informacje o latach dziecięcych Zbawiciela. Są to trzy wydarzenia, w porządku chronologicznym: ofiarowanie, ucieczka do Egiptu, odnalezienie Jezusa w świątyni:

Gdy upłynęły dni Ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, Rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. (Łk 2, 22-40, B)

«Uchodź do Egiptu; pozostań tam, aż ci powiem». (Mt 2, 13-15. 19-23, A)

Po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. (Łk 2, 41-52, C)

Uroczystość Narodzenia Pańskiego - Msza w nocy

Ukazała się łaska Boga

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków zabłysło światło. (Iz 9,1-3.5-6) 

Oto noc pełna światła! Noc Maryi i Józefa, którzy zmęczeni szukaniem schronienia przyjmują Boga Wcielonego do swojego domu - szopy. Noc pasterzy, których "chwała Pańska zewsząd oświeciła" (Łk 2,1-14). Noc mieszkańców Betlejem, którzy i w przenośni, i dosłownie, "przespali" najważniejszy moment w historii miasteczka i w ich własnej historii. Noc Heroda, który kierowany podejrzliwym strachem widzi zagrożenie dla swojej władzy nawet w niemowlęciu... 
Czy można nie widzieć światła? - Tak, kiedy ma się zamknięte oczy...

Niedziela Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata C

Historia Zbawienia 
- przywracanie królowania Boga

Historia Zbawienia rozpoczyna się w Raju, na samym początku stworzenia. Biblia opisuje stan szczęśliwego przebywania człowieka z Bogiem - taki był plan Stwórcy wobec stworzenia. Człowiek jednak szybko tę sytuację zmienił swojaą wolną decyzją: "nie będę słuchał".  Co znaczy to "wypowiedzenie posłuszeństwa? Znaczy tyle, że Bog już nie jest dla człowieka jedynym Panem, jedynym Prawodawcą i Obrońcą. Cżłowiek wybiera, że będzie posłuszny komu innemu. 
Oczywiście wiemy, że to nie koniec - przecież Bóg nie pozostawił człowieka samemu sobie. Historia zbawienia jest historią działań Boga, który chce odnaleźć człowieka, i historią czlowieka, który uczy się jak przywracać Bogu pierwsze miejsce w swoim życiu. Proces ten dokonuje się powoli i stopniowo. Jeden z etapów historii Narodu Wybranego jest odzwierciedleniem tego procesu - zanim nastanie ostateczne królestwo Boga, królestwo Izraela ma być jego obrazem i zapowiedzią. 

Cała starszyzna Izraela przybyła do króla do Hebronu. I zawarł król Dawid przymierze z nimi wobec Pana w Hebronie. Namaścili więc Dawida na króla nad Izraelem. (2 Sm 5, 1-3)

XXXIII Niedziela Zwykła C

W perspektywie końca świata

Oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy wyrządzający krzywdę będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień... A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego promieniach. (Ml 3, 19-20a)

Pierwsze czytanie dzisiejszej niedzieli niedwuznacznie ustawia temat Litrugii Słowa. Temat ten podejmuje Ewangelia w wypowiedzi Mistrza: nie trwóżcie się, gdy posłyszycie o wojnach i przewrotach. To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec. (Łk 21, 5-19).

XXXII Niedziela Zwykła, rok C

"Wierzę w ciała zmartwychwstanie"

KKK 996: Od początku chrześcijańska wiara w zmartwychwstanie spotykała się z niezrozumieniem i oporami. "W żadnym punkcie wiara chrześcijańska nie spotyka więcej sprzeciwu niż w stosunku do zmartwychwstania ciała" (Św. Augustyn). Bardzo powszechnie jest przyjmowane przekonanie, że po śmierci życie osoby ludzkiej trwa w sposób duchowy. Ale jak wierzyć, że to ciało, którego śmiertelność jest tak oczywista, mogłoby zmartwychwstać do życia wiecznego?

KKK 992: Bóg stopniowo objawiał swojemu ludowi prawdę o zmartwychwstaniu umarłych. Nadzieja na cielesne zmartwychwstanie zmarłych pojawia się jako wewnętrzna konsekwencja wiary w Boga, Stwórcę całego człowieka, z duszą i ciałem. ... Męczennicy machabejscy wyznają w godzinie próby:

Król świata... nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego. ... Lepiej jest nam, którzy giniemy z ludzkich rąk, a którzy w Bogu pokładamy nadzieję, że znów przez Niego będziemy wskrzeszeni. ... (2  Mch 7, 1-2. 9-14)

XXXI Niedziela Zwykła C

"Oczy zamykasz na grzechy ludzi, by się nawrócili"

Był pewien człowiek, imieniem Zacheusz, zwierzchnik celników i bardzo bogaty. Chciał on koniecznie zobaczyć Jezusa, kto to jest, ale nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić. Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu. Zeszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. (Łk 19, 1-10)

Okoliczności przemawiają na "niekorzyść" Zacheusza. Jest publicznym zgorszeniem, bo kolaboruje z okupantem. Jest nielubiany, więc go nikt nie przepuści do przodu. Jest bogaty, ale małego wzrostu, co czyni go groteskową postacią. Nikt go nie szanuje, a i on sam "nie potrzebuje nikogo" - sam sobie poradzi - wejdzie na drzewo. 

XXX Niedziela Zwykła C

Ufać bardziej Bogu niż sobie

W poprzednią niedzielę Jezus zachęcał nas do wytrwałej modlitwy. Dziś usłyszymy wskazania jak się modlić. Stary Testament podkreśla, że nasza modlitwa ma być spójna z życiem: 

Kto służy Bogu, z upodobaniem będzie przyjęty, a błaganie jego dosięgnie obłoków.

Biblia mówi też, że sa pewne grupy ludzi, których modlitwa jest miła Bogu. Czytanie zaznacza wyraźnie, że Pan pochyla się nad biednymi i wysłuchuje ich modlitwy. Mędrzec wymienia pokrzywdzonych, sprawiedliwych (uczciwych w sytuacji dla siebie niekorzystnej), sieroty i wdowy - tych, którzy nie mają znikąd ratunku:

Modlitwa biednego przeniknie obłoki i nie ustanie, aż dojdzie do celu. Nie odstąpi ona, aż wejrzy Najwyższy i ujmie się za sprawiedliwymi, i wyda słuszny wyrok. (Syr 35, 12-14. 16-18)

XXIX Niedziela Zwykła C

Moc wytrwałej modlitwy

Czytania XXIX Niedzieli Zwykłej rozpoczyna opis zwycięstwa Izraela nad Amalekitami. Nie sama bitwa jednak jest w centrum naszego zainteresowania, ale sposób w jaki Izrael zwyciężył:

Jak długo Mojżesz trzymał ręce podniesione do góry, Izrael miał przewagę. ... Gdy ręce Mojżesza zdrętwiały, wzięli kamień i położyli pod niego, i usiadł na nim. Aaron i Chur podparli zaś jego ręce, jeden z tej, a drugi z tamtej strony. (Wj 17, 8-13)

Obraz wytrwałej modlitwy Mojżesza przygotowuje nas do usłyszneia Dobrej Nowiny. Jezus odpowiedział swoim uczniom historię pewnej wdowy, która z wielką desperacją prosiła sędziego by obronił ja przed jej przeciwnikiem. Sędzia...

...przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie. (Łk 18, 1-8)

XXVIII Niedziela Zwykła C

Od wdzięczności do wiary

Wódz Syryjski Naaman, który był trędowaty, został oczyszczony ze swej choroby. Pośrednikiem w tym uzdrowieniu był prorok Elizeusz. Skoro więc Syryjczyk Naaman został uzdorwiony... 

...wrócił do męża Bożego z całym orszakiem, wszedł i stanął przed nim, mówiąc: Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem. A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi. (2 Krl 5, 14-17)

Pozostawmy na chwilę Naamana i Elizeusza, a sięgnijmy do Ewangelii. To właśnie wdzięcznośc jest tematem dzisiejszej perykopy. Oto dziesięciu trędowatych wyszło na spotkanie Mistrza. Jezus ich wszystkich uzdrowił, ale tylko jeden z uzdrowionych wrócił podziękować. 

Jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec. Do niego zaś rzekł: Idź, twoja wiara cię uzdrowiła. (Łk 17, 11-19)

XXVII Niedziela Zwykła, rok C

Współpracować w zbawianu świata

Znamy powiedzenie, że "życie nie bajka", i nie musimy słuchać wiadomości, by przekonać się jak to dookoła nas jest wiele zła i cierpienia. Tak czasem chcielibyśmy "ponarzekać" przed Panem, ale... nie mamy odwagi. Dla ratowania obrazu Boga, który nosimy w naszym umyśle, raczej bylibyśmy skłonni tłumaczyć istnienie zła postępowaniem innych lub swoimi własnymi upadkami. 
Prorok Habakuk pokazuje nam dzisiaj, jak prosto i otwarcie mówić Bogu o naszych bólach. Zobaczmy, jak bardzo odważnie, a nawet z niecierpliwością, zwraca się on do Pana:

Dokądże, Panie, wzywać Cię będę, a Ty nie wysłuchujesz? Wołać będę ku Tobie: Krzywda mi się dzieje, a Ty nie pomagasz? Czemu każesz mi patrzeć na nieprawość i na zło spoglądasz bezczynnie? Oto ucisk i przemoc przede mną, powstają spory, wybuchają waśnie. (Ha 1, 2-3; 2, 2-4)

XXVI Niedziela Zwykła C

Powołani do życia wiecznego

Ty, o człowiecze Boży, podążaj za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, wytrwałością, łagodnością. Walcz w dobrych zawodach o wiarę, zdobądź życie wieczne: do niego zostałeś powołany. (1 Tm 6, 11-16)

To piękne wezwanie Apostoła Pawła do młodego biskupa Tymoteusza śmiało każdy z nas może odnieść do siebie. Wiara w życie wieczne - nie teoretyczna znajomość Credo, ale prawdziwa wiara mająca wpływ na nasze życie -  wiara daje nam bardzo duży dystans do tego, czego i tak ze sobą nie weźmiemy wracając do Domu Ojca. 

XXIV Niedziela Zwykła C

Bóg przebaczenia

Ewangelia XXIV Niedzieli Zwykłej zachęca nas do kontemplacji Boga, który okazuje miłosierdzie. Przypowieści o zagubionej owcy, o drachmie, i wreszcie o synu marnotrawnym odsłaniają przed nami tajemnicę przebaczającej dobroci Boga; ukazują Ojca, który nie brzydzi się grzesznikami, który przyjmuje grzeszników i jada z nimi (Łk 15, 1-32). Mało tego: Bóg takich właśnie ludzi - grzeszników - powołuje do głoszenia Jego Ewangelii. Swoją grzeszną pszeszłość podkreśla mocno św. Paweł Apostoł w liście do Tymoteusza:

Nauka to zasługująca na wiarę i godna całkowitego uznania, że Chrystus Jezus przyszedł na świat zbawić grzeszników, spośród których ja jestem pierwszy. (1 Tm 1, 12-17)

XXII Niedziela Zwykła C

Bóg miłuje pokornych

Księga Mądrości Syracha już na wstępie zaznacza temat Liturgii Słowa XXII Niedzieli Zwykłej:

O ile wielki jesteś, o tyle się uniżaj, a znajdziesz łaskę u Pana ... bowiem przez pokornych bywa chwalony. (Syr 3, 17-18. 20. 28-29)

Rozpocznijmy więc naszą refleksję od kilku zdań o pokorze:

• Pokora – cnota moralna, która w ogólnym rozumieniu polega na uznaniu własnej ograniczoności, nie wywyższaniu się ponad innych i unikaniu chwalenia się swoimi dokonaniami. (source)
• Lepiej być skromnym pośród pokornych, niż łupy dzielić z pysznymi (Prz 16,19)
• By rozmiłować się w duszy, nie patrzy Bóg na jej wielkość, lecz na głębię jej pokory. (św. Jan od Krzyża)
• Pan ... strąca władców z stronu, a wywyższa pokornych (Magnifnicat)

XXI Niedziela Zwykła C

Tego Pan miłuje, kogo karze
Prorok Izajasz ukazuje Boga, który zwraca się do innych narodów: Tarszisz, Put, Meszek i Rosz, Tubal i Jawan, do wysp dalekich, które nie słyszały mojej sławy ani nie widziały mojej chwały. Także spośrod tych innych narodów wybierze sobie swoje sługi:

Z wszelkich narodów przyprowadzą w ofierze dla Pana wszystkich waszych braci, na koniach, na wozach, w lektykach, na mułach i na dromaderach, na moją świętą Górę w Jerozolimie, mówi Pan. (Iz 66, 18-21)

To zwrócenie się do innych ludów jest konsekwencją złego postępownia Izraela. Przykłady tego postępowania wymienione są w 66 rozdziale Izajasza:

Jest taki, co zabija w ofierze wołu, a morduje człowieka. (3)

Wołałem, a nikt nie odpowiadał, mówiłem, a nie słuchali ... czynili zło w oczach moich i wybrali to, co Mi się nie podoba. (4)

XX Niedziela Zwykła C

Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój?

Chrześcijaństwo, pewnie wbrew obiegowym poglądom, to religia ludzi odważnych. Często mylimy naśladowanie Jezusa z pewnego rodzaju "ułożeniem się" wobec życiowej sytuacji: "Nauczanie Kościoła promuje bycie dobrym co by się m.in objawiało w tym, że człowiek jest uprzejmy, wybaczający, łagodny, pokorny i miłosierny, a także pobożny" (1). Czasem taki obraz chrześcijan promuje szkolna katecheza, która podkreśla związek religii z wychowaniem. I pewnie jest to uzasadnione - w młodszych klasach szkoły podstawowej. Gorzej, jak nasze chrześcijaństwo pozostaje na etapie "bycia grzecznym", nie unoszenia się w absolutnie żadnej sytuacji i zachowania "świętego spokoju" ponad wszystko. Chrześcijaństwo to nie "cukierkowa, bezkonfliktowa religia posługująca się ogólnikami" (2). "Jeżeli z chrześcijaństwa robimy ciepłe kluchy, to nie wiadomo, co to w ogóle jest. ... Co to za twór?" (3).

Jezus powiedział do swoich uczniów: Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął! Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. (Łk 12, 49-53)

XIX Niedziela Zwykła, rok C

"Wiara poręką dóbr, których nie widzimy" 

- tymi słowami rozpoczyna się II czytanie niedzielnej liturgii Słowa. Są dwie "kategorie" tych dóbr, których nie widzimy: dobra duchowe, trzosy, które nie niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej się nie dostaje ani mól nie niszczy - do nich wzywa Jezus Chrystus w dzisiejszej Ewangelii (Łk 12, 32-48), oraz nasza przyszłość - czas, który nadchodzi i którego nie możemy przewidzieć.

Autor Listu do Hebrajczyków wymienia świadków wiary, którzy zawierzyli Bogu swoją przyszłość i oglądali wypełnienie obietnic:

Przez wiarę ten, którego nazwano Abrahamem, usłuchał wezwania Bożego, by wyruszyć... Wyszedł nie wiedząc, dokąd idzie. Przez wiarę przywędrował do Ziemi Obiecanej. Przez wiarę także i sama Sara, mimo podeszłego wieku, otrzymała moc poczęcia. Uznała bowiem za godnego wiary Tego, który udzielił obietnicy. (Hbr 11, 1-2. 8-19)