Święto Ofiarowania Pańskiego - 2 lutego

Podwójne święto: oczyszczenia i spotkania.

Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. ... Rodzice [przynieśli] Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa (Łk 2, 22-40)

Zgodnie z przepisami Prawa każdy pierworodny syn był wyłączną własnością Boga. Rodzice przedstawiali dziecko w świątyni, oraz ofiarowali przepisany wykup. Zwyczaj ten był pamiątką wydarzeń towarzyszących Izraelitom przy wyjściu z Egiptu: 

Poświęćcie Mi wszystko pierworodne. U synów Izraela do Mnie należeć będą pierwociny łona matczynego - zarówno człowiek, jak i zwierzę. I oddasz wszelkie pierwociny łona matki dla Pana... Gdy cię syn zapyta w przyszłości: Co to oznacza? odpowiesz mu: Pan ręką mocną wywiódł nas z Egiptu, z domu niewoli. Gdy faraon wzbraniał się nas uwolnić, Pan wybił wszystko, co pierworodne w ziemi egipskiej, zarówno pierworodne z ludzi, jak i z bydła, dlatego ofiaruję dla Pana męskie pierwociny łona matki i wykupuję pierworodnego mego syna. (Wj 13, 2. 12 – 15)

XXII Niedziela Zwykła C

Bóg miłuje pokornych

Księga Mądrości Syracha już na wstępie zaznacza temat Liturgii Słowa XXII Niedzieli Zwykłej:

O ile wielki jesteś, o tyle się uniżaj, a znajdziesz łaskę u Pana ... bowiem przez pokornych bywa chwalony. (Syr 3, 17-18. 20. 28-29)

Rozpocznijmy więc naszą refleksję od kilku zdań o pokorze:

• Pokora – cnota moralna, która w ogólnym rozumieniu polega na uznaniu własnej ograniczoności, nie wywyższaniu się ponad innych i unikaniu chwalenia się swoimi dokonaniami. (source)
• Lepiej być skromnym pośród pokornych, niż łupy dzielić z pysznymi (Prz 16,19)
• By rozmiłować się w duszy, nie patrzy Bóg na jej wielkość, lecz na głębię jej pokory. (św. Jan od Krzyża)
• Pan ... strąca władców z stronu, a wywyższa pokornych (Magnifnicat)

XXI Niedziela Zwykła C

Tego Pan miłuje, kogo karze
Prorok Izajasz ukazuje Boga, który zwraca się do innych narodów: Tarszisz, Put, Meszek i Rosz, Tubal i Jawan, do wysp dalekich, które nie słyszały mojej sławy ani nie widziały mojej chwały. Także spośrod tych innych narodów wybierze sobie swoje sługi:

Z wszelkich narodów przyprowadzą w ofierze dla Pana wszystkich waszych braci, na koniach, na wozach, w lektykach, na mułach i na dromaderach, na moją świętą Górę w Jerozolimie, mówi Pan. (Iz 66, 18-21)

To zwrócenie się do innych ludów jest konsekwencją złego postępownia Izraela. Przykłady tego postępowania wymienione są w 66 rozdziale Izajasza:

Jest taki, co zabija w ofierze wołu, a morduje człowieka. (3)

Wołałem, a nikt nie odpowiadał, mówiłem, a nie słuchali ... czynili zło w oczach moich i wybrali to, co Mi się nie podoba. (4)

XX Niedziela Zwykła C

Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój?

Chrześcijaństwo, pewnie wbrew obiegowym poglądom, to religia ludzi odważnych. Często mylimy naśladowanie Jezusa z pewnego rodzaju "ułożeniem się" wobec życiowej sytuacji: "Nauczanie Kościoła promuje bycie dobrym co by się m.in objawiało w tym, że człowiek jest uprzejmy, wybaczający, łagodny, pokorny i miłosierny, a także pobożny" (1). Czasem taki obraz chrześcijan promuje szkolna katecheza, która podkreśla związek religii z wychowaniem. I pewnie jest to uzasadnione - w młodszych klasach szkoły podstawowej. Gorzej, jak nasze chrześcijaństwo pozostaje na etapie "bycia grzecznym", nie unoszenia się w absolutnie żadnej sytuacji i zachowania "świętego spokoju" ponad wszystko. Chrześcijaństwo to nie "cukierkowa, bezkonfliktowa religia posługująca się ogólnikami" (2). "Jeżeli z chrześcijaństwa robimy ciepłe kluchy, to nie wiadomo, co to w ogóle jest. ... Co to za twór?" (3).

Jezus powiedział do swoich uczniów: Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął! Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. (Łk 12, 49-53)

XIX Niedziela Zwykła, rok C

"Wiara poręką dóbr, których nie widzimy" 

- tymi słowami rozpoczyna się II czytanie niedzielnej liturgii Słowa. Są dwie "kategorie" tych dóbr, których nie widzimy: dobra duchowe, trzosy, które nie niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej się nie dostaje ani mól nie niszczy - do nich wzywa Jezus Chrystus w dzisiejszej Ewangelii (Łk 12, 32-48), oraz nasza przyszłość - czas, który nadchodzi i którego nie możemy przewidzieć.

Autor Listu do Hebrajczyków wymienia świadków wiary, którzy zawierzyli Bogu swoją przyszłość i oglądali wypełnienie obietnic:

Przez wiarę ten, którego nazwano Abrahamem, usłuchał wezwania Bożego, by wyruszyć... Wyszedł nie wiedząc, dokąd idzie. Przez wiarę przywędrował do Ziemi Obiecanej. Przez wiarę także i sama Sara, mimo podeszłego wieku, otrzymała moc poczęcia. Uznała bowiem za godnego wiary Tego, który udzielił obietnicy. (Hbr 11, 1-2. 8-19)

IV Niedziela Adwentu C

Pan już blisko!

Ostatnie przygotowania... Odprawione rekolekcje, spowiedź. Na ile się dało chodziliśmy na Roraty. Kupiona już choinka, prezenty, zaproszeni goście na wigilię; ciocia przygotuje sałatke, dzieci wyuczą się kolęd... Jesteśmy prawie gotowi! Jeszcze opłatek, sianko, biały obrus... 

XXXIII Niedziela Zwykła B

"O dniu owym lub godzinie nikt nie wie..."

Przepowiednie o "końcu świata" cieszą się niesłabnącą popularnością. O ile nie zawodzi nas pamięć, przeżyliśmy już wielokrotnie zapowiedź tego zdarzenia, nawet z podaniem daty i miejsca. W obecnym klimacie powszechnego studiowania kalendarzy zamierzchłych kultur, (np. Majów), warto - jak najdalej od zwodniczych emocji - zapytać Słowa Bożego o znaczenie "Owego Dnia". Zbliżamy się do końca Roku Liturgicznego, i czytania XXXIII Niedzieli Zwykłej mówą o powtórnym przyjściu Chrystusa:

Jezus powiedział do swoich uczniów: „W owe dni, po wielkim ucisku słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku. Gwiazdy będą padać z nieba i moce na niebie zostaną wstrząśnięte. Wówczas ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłokach z wielką mocą i chwałą. ... Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec”. (Mk 13,24-32)

XXXII Niedziela Zwykła B

Bóg jedynym oparciem

"Poruszająca jest scena, jaka miała miejsce na podwórcu świątynnym, kiedy to Bóg przypatrywał się ludziom wrzucającym swe ofiary do skarbony. … Jakaś wdowa wrzuca dwa małe pieniążki - jeden grosz, a Pan mówi: "Ona wrzuciła najwięcej, wrzuciła wszystko, co miała" (Mk 12, 38-44). Możemy podziwiać jej czyn: oddała wszystko, podczas gdy bogaci dawali jedynie z tego, co im zbywało. Widzieć sam gest, to jednak za mało. Należy podkreślić, że ona oddając wszystko "skazała" się na śmierć, ponieważ nie ma już więcej pieniędzy i nie ma z czego żyć. Ona sama podcięła swój system bezpieczeństwa materialnego. - Stąd to zdumienie samego Boga: "Zaprawdę powiadam wam: Ona ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie". Niepojęta wiara tej kobiety!

XXXI Niedziela Zwykła B

Pierwsze jest: «Słuchaj...»

W centrum Liturgii Słowa XXXI Niedzieli Zwykłej znajdujemy pierwsze/największe przykazanie.

Jeden z uczonych w Piśmie zapytał Go: Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań? Jezus odpowiedział: Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu, Pan, Bóg nasz, Pan jest jedyny. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. (Mk 12, 28b-34) 

XXX Niedziela Zwykła B

"Tym głośniej wołał"

Ewangelia dzisiejsza wspomina uzdrowienie niewidomego żebraka, Bartymeusza, syna Tymeusza, który siedział przy drodze do Jerycha. Kalectwo skazało go na żebranie; żebranie postawiło go poza marginesem mieszkających w mieście. Bartymetusz nie miał wielu możliwości... w jego beznadziejnej sytuacji usłyszał o Jezusie. I więcej nawet: Jezus był w mieście. Czytając fragment Ewangelii usłyszmy determinajcę Bartymeusza:

Słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: "Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną". Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: "Synu Dawida, ulituj się nade mną". (Mk 10, 46-52) 

XXIX Niedziela Zwykła B

Dać swoje życie

Ewangelia dzisiejsza rozpoczyna się dość nietypową prośbą uczniów. Oto "Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, zbliżyli się do Jezusa i rzekli: „Nauczycielu, chcemy, ... żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twej stronie” (Mk 10,35-45).

"Dwaj synowie Zebedeusza — Jakub i Jan, którzy zabiegali o pierwsze „teki ministerialne” w królestwie Bożym, mogą być uznani za pierwszych „karierowiczów” w Kościele Jezusa Chrystusa. Zasiąść w Jego chwale — jeden po prawej, a drugi po lewej stronie — oznaczało po prostu mieć udział we władzy, a w konsekwencji także w profitach wynikających z faktu tak bliskiej przynależności do swojego Mistrza i Pana.

XXVIII Niedziela Zwykła B

...tym, którzy w dostatkach pokładają ufność

Na pytanie "pewnego człowieka", który przybiegł i upadłszy przed Panem na kolana, pytał: „Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?”, Jezus odpowiedział: „Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną”. (Mk 10, 17-30). 

To zalecenie Chrystusa nazywamy radą dobrowolnego ubóstwa. Pierwsi chrześcijanie realizowali to zalecenie radykalnie: 

Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne. Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je i przynosili pieniądze ze sprzedaży, i składali je u stóp Apostołów. (Dz 4, 32 - 35). 

XXVII Niedziela Zwykła B

Wzrastać w relacji

Dlatego to mężczyzna ... łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem. (Rdz 2,18-24)

A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela. (Mk 10,2-16)

Uroczystość Bożego Ciała - 7 lub 10 czerwca 2012

Krew Przymierza

Krew była (i jest nadal) ważnym symbolem. W Starym Testamencie oznaczała życie, była uważana za jego siedlisko – między innymi dlatego nie spożywano krwi zwierząt (W Księdze Kapłańskiej czytamy: Ktokolwiek spożywa jakąkolwiek krew, będzie wykluczony spośród swego ludu – Kpł 7, 27). Pierwsze czytanie liturgii Bożego Ciała (Wj 24,3-8) opisuje zawarcie przymierza, przypieczętowane rytuałem krwi: po odczytaniu warunków Przymierza Mojżesz skropił lud krwią zwierząt ofiarnych. Przelana krew była znakiem umowy silniejszej niż życie.

Ewangelia wg św. Marka (Mk 14, 12-16. 22-26) przekazuje opis ustanowienia ofiary Nowego Przymierza, przypieczętowanego Krwią Jezusa Chrystusa:

«To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana».

V Niedziela Wielkiego Postu B

Droga pszenicznego ziarna

Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. (J 12, 20-33)

Panie Jezu Chryste, dla nas zgodziłeś się na los ziarna pszenicy, które pada w ziemię i obumiera, by wydać plon obfity (por. J 12, 24). Zachęcasz nas, byśmy szli za Tobą tą drogą, mówiąc: "Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne" (J 12, 25).