Druga Niedziela Wielkiego Postu, A

Tajemnica Przemienienia

Druga Niedziela Wielkiego Postu prowadzi nas na górę Przemienienia. W Starym Testamencie często własnie góra (wyżyna) jest miejscem objawiania się Boga (Wj 19, 3. 24, 17n; 1 Krl 19, 9n) a także miejscem kultu (1 Krl 3, 2). To tak, jakby symbolika wzniesienia terenu przypominała wzniesienie się człowieka do Boga, jakby zmniejszała dystans między niebiem i ziemią. Jezus wybrał górę Tabor na miejsce objawienia trzem wybranym uczniom swojej chwały:

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką osobno. Tam przemienił się wobec nich: Twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. (Mt 17, 1-9)

XXX Niedziela Zwykła C

Ufać bardziej Bogu niż sobie

W poprzednią niedzielę Jezus zachęcał nas do wytrwałej modlitwy. Dziś usłyszymy wskazania jak się modlić. Stary Testament podkreśla, że nasza modlitwa ma być spójna z życiem: 

Kto służy Bogu, z upodobaniem będzie przyjęty, a błaganie jego dosięgnie obłoków.

Biblia mówi też, że sa pewne grupy ludzi, których modlitwa jest miła Bogu. Czytanie zaznacza wyraźnie, że Pan pochyla się nad biednymi i wysłuchuje ich modlitwy. Mędrzec wymienia pokrzywdzonych, sprawiedliwych (uczciwych w sytuacji dla siebie niekorzystnej), sieroty i wdowy - tych, którzy nie mają znikąd ratunku:

Modlitwa biednego przeniknie obłoki i nie ustanie, aż dojdzie do celu. Nie odstąpi ona, aż wejrzy Najwyższy i ujmie się za sprawiedliwymi, i wyda słuszny wyrok. (Syr 35, 12-14. 16-18)

XXIX Niedziela Zwykła C

Moc wytrwałej modlitwy

Czytania XXIX Niedzieli Zwykłej rozpoczyna opis zwycięstwa Izraela nad Amalekitami. Nie sama bitwa jednak jest w centrum naszego zainteresowania, ale sposób w jaki Izrael zwyciężył:

Jak długo Mojżesz trzymał ręce podniesione do góry, Izrael miał przewagę. ... Gdy ręce Mojżesza zdrętwiały, wzięli kamień i położyli pod niego, i usiadł na nim. Aaron i Chur podparli zaś jego ręce, jeden z tej, a drugi z tamtej strony. (Wj 17, 8-13)

Obraz wytrwałej modlitwy Mojżesza przygotowuje nas do usłyszneia Dobrej Nowiny. Jezus odpowiedział swoim uczniom historię pewnej wdowy, która z wielką desperacją prosiła sędziego by obronił ja przed jej przeciwnikiem. Sędzia...

...przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie. (Łk 18, 1-8)

XXVIII Niedziela Zwykła C

Od wdzięczności do wiary

Wódz Syryjski Naaman, który był trędowaty, został oczyszczony ze swej choroby. Pośrednikiem w tym uzdrowieniu był prorok Elizeusz. Skoro więc Syryjczyk Naaman został uzdorwiony... 

...wrócił do męża Bożego z całym orszakiem, wszedł i stanął przed nim, mówiąc: Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem. A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi. (2 Krl 5, 14-17)

Pozostawmy na chwilę Naamana i Elizeusza, a sięgnijmy do Ewangelii. To właśnie wdzięcznośc jest tematem dzisiejszej perykopy. Oto dziesięciu trędowatych wyszło na spotkanie Mistrza. Jezus ich wszystkich uzdrowił, ale tylko jeden z uzdrowionych wrócił podziękować. 

Jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec. Do niego zaś rzekł: Idź, twoja wiara cię uzdrowiła. (Łk 17, 11-19)

XXVII Niedziela Zwykła, rok C

Współpracować w zbawianu świata

Znamy powiedzenie, że "życie nie bajka", i nie musimy słuchać wiadomości, by przekonać się jak to dookoła nas jest wiele zła i cierpienia. Tak czasem chcielibyśmy "ponarzekać" przed Panem, ale... nie mamy odwagi. Dla ratowania obrazu Boga, który nosimy w naszym umyśle, raczej bylibyśmy skłonni tłumaczyć istnienie zła postępowaniem innych lub swoimi własnymi upadkami. 
Prorok Habakuk pokazuje nam dzisiaj, jak prosto i otwarcie mówić Bogu o naszych bólach. Zobaczmy, jak bardzo odważnie, a nawet z niecierpliwością, zwraca się on do Pana:

Dokądże, Panie, wzywać Cię będę, a Ty nie wysłuchujesz? Wołać będę ku Tobie: Krzywda mi się dzieje, a Ty nie pomagasz? Czemu każesz mi patrzeć na nieprawość i na zło spoglądasz bezczynnie? Oto ucisk i przemoc przede mną, powstają spory, wybuchają waśnie. (Ha 1, 2-3; 2, 2-4)