Uroczystość Najświętszej Trójcy A

Pan pośrodku nas

W pierwszym czytaniu (Wj 34, 4b–6. 8–9) słyszymy prośbę Mojżesza: „Jeśli łaskawy jesteś dla mnie, Panie, niech pójdzie Pan pośrodku nas”. I Bóg jest z nami!!! Jest i działa na sposób właściwy każdej epoce dziejów odkupienia. Bóg Ojciec jest obecny w dziele stworzenia. I w świecie stworzonym można odnaleźc ślady Jego obecności:

Z wielkości i piękna stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę. Głupi już z natury są wszyscy ludzie, którzy nie poznali Boga: z dóbr widzialnych nie zdołali poznać Tego, który jest, patrząc na dzieła nie poznali Twórcy... Urzeczeni pięknem [stworzeń] ... winni byli poznać, o ile wspanialszy jest ich Władca, stworzył je bowiem Twórca piękności; a jeśli ich moc i działanie wprawiły ich w podziw - winni byli z nich poznać, o ile jest potężniejszy Ten, kto je uczynił.  (Mdr 13, 1-5)

IV Niedziela Wielkiego Postu C

Trzeba się weselić i cieszyć...

Liturgię słowa IV Niedzieli Wielkiego Postu rozpoczyna opis pierwszej Paschy obchodzonej przez Izraelitów w Ziemi Obiecanej:

Pan rzekł do Jozuego: Dziś zrzuciłem z was hańbę egipską. Rozłożyli się obozem synowie Izraela w Gilgal i tam obchodzili Paschę czternastego dnia miesiąca wieczorem, na równinie Jerycha. Następnego dnia Paschy jedli z plonu tej krainy. (Joz 5, 9a. 10-12)

Ta Pascha to święto wieńczące wieloletnią wędrówkę przez pustynię; święto dopełniające wyzwolenie z Egiptu; święto powrotu do kraju, skąd uciekł przed głodem Jakub z dwunastoma synami. 

XIV Niedziela Zwykla B

Moc w słabości

Bardzo mocne słowa proroka Ezechiela (Ez 2,2-5) otwierają Liturgię Słowa 14-stej Niedzieli Zwykłej: „Synu człowieczy, posyłam cię do synów Izraela, do ludu buntowników, którzy Mi się sprzeciwiali. ... To ludzie o bezczelnych twarzach i zatwardziałych sercach ... są oni ludem opornym”. Słowa groźne i brzmiące bardzo poważnie szczególnie w odniesieniu do narodu Wybranego, który był  świadkiem ogromnej mocy Boga objawionej przy wyjściu z Egiptu. Pozostał jednak oporny na nauki Bożych poslańców i zatwardziały w niewierze.

XIII NIedziela Zwykła B

Obraz wieczności

Zdarza się, że życie stawia nas wobec sytuacji śmierci, żałoby. Pogrążonym w smutku przychodzi nam na myśl pytanie o obecność Boga w tym wydarzeniu. Kiedy bylibyśmy skłonni zamknąć żałobę bezradnym stwierdzieniem: „Bóg tak chciał”, Księga Mądrości daje piękną odpowiedź na rodzące się w sercu pytania:  

„Bóg nie uczynił śmierci i nie cieszy się ze zguby żyjących. Stworzył bowiem wszystko po to, aby było, i byty tego świata niosą zdrowie: nie ma w nich śmiercionośnego jadu ani władania Otchłani na tej ziemi” (Mdr 1,13-15;2,23-24).

XII Niedziela Zwykla B

Kimże On jest?

W pierwszym czytaniu (Hi 38,1.8-11) Bóg ukazuje się jako Pan panujący nad żywiołami, takimi jak wzburzone morze; jako ten, który przemawia z wichru. Bóg słowem określa granicę i morze jest posłuszna Jego słowu.

Ten sam obraz wraca w Ewangelii – Jezus ucisza burzę na jeziorze, okazując się Panem poskramiającym żywioły.

XI Niedziela Zwykla B

Ten, który daje wzrost (por. 1 Kor 3, 6-7)

W pierwszym czytaniu 11stej niedzieli zwykłej mamy obraz drzewa zasadzonego przez Pana, które „wypuści gałązki i wyda owoc, i … wszystko ptactwo pod nim zamieszka, wszystkie istoty skrzydlate zamieszkają w cieniu jego gałęzi” (Ez 17,22-24). Ten sam obraz wraca echem w Ewangelii św. Marka, gdy Jezus w przypowieściach naucza o Królestwie: „Królestwo Boże … wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu” (Mk 4,26-34)

X Niedziela Zwykła B

To bowiem, co widzialne, przemija, 
to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie...

Zdawało się, że naprawdę wszystko wolno powiedzieć. Wolno oskarżać, potępiać, sądzić z pozorów, projektować własne kompleksy i obawy na innych. „Uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy” uczynili tak z Jezusem: „Ma Belzebuba i przez władcę złych duchów wyrzuca złe duchy”. (Ewangelia)

VII Niedziela Zwykła - 19 lutego 2012

Przekreślam twe przestępstwa 
i nie wspominam twych grzechów...
Poprzednia niedziela prowadziła nas do refleksji o religijnej czystości/nieczystości, czyli stanie grzechu, przez przykład trędowatego. Jezus oczyścił go z trądu, przyracając wspólnocie. Obraz tego oczyszczenia doskonale oddaje sytuację człowieka będącego w grzechu, któremu Pan Bóg ten grzech odpuszcza.